บทที่ 2 วิวาห์ฉุกเฉิน ทวงคืนหัวใจ EP2

สายตาของอาทิตย์ตะวันวูบไหวไปชั่วครู่ รอยสักรูปเข็มทิศเส้นบางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตบริเวณซี่โครงซ้ายราวกับจะร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อมองลึกเข้าไปในแววตาเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้า แต่เขาก็ซ่อนความรู้สึกนั้นไว้อย่างมิดชิดภายใต้หน้ากากน้ำแข็งตามความเคยชิน

“เพราะเธอไม่มีภูมิหลังที่ซับซ้อน ไม่มีครอบครัวคอยวุ่นวาย และที่สำคัญคือเธอไม่มีทางเลือก” คำพูดของเขาแทงใจดำอย่างจัง ไร้ซึ่งความปรานี “เซ็นเอกสารซะ แล้วเช็คสิบล้านจะเป็นของเธอ ห้าล้านสำหรับปลดแอกชีวิตเน่าๆ นี่ ส่วนอีกห้าล้านคือค่าตอบแทนล่วงหน้าสำหรับการเป็นภรรยาของฉัน”

แก้วกรุณาก้มมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ข้างในมีทะเบียนสมรสที่พิมพ์รายละเอียดทุกอย่างเตรียมไว้เรียบร้อยรอเพียงลายเซ็นของเธอ และเช็คเงินสดระบุตัวเลขสิบล้านบาทถ้วนวางทับอยู่

‘ไม่มีทางเลือก’

คำนี้ดังก้องอยู่ในหัว เธอเหนื่อยเหลือเกินกับการต้องวิ่งหนี เหนื่อยกับการหวาดระแวงว่าจะมีใครมาดักทำร้ายในแต่ละวัน ความอดอยากและความหวาดกลัวกัดกินจิตใจเธอมานานเกินพอแล้ว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจหยิบปากกาด้ามทองที่วางอยู่ข้างแฟ้มขึ้นมา โลหะเย็นเฉียบในมือไม่อาจเทียบได้กับความเย็นชาในดวงตาของผู้ชายตรงหน้า

“ฉันมีเงื่อนไข” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ “นี่คือการแต่งงานแต่เพียงในนาม ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และเมื่อคุณได้สิ่งที่คุณต้องการ เราจะหย่ากันทันที”

อาทิตย์ตะวันมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาประเมิน ผู้หญิงคนอื่นคงรีบตะครุบข้อเสนอนี้และพยายามหาทางปีนป่ายขึ้นเตียงเขา แต่เธอกลับขีดเส้นแบ่งอย่างชัดเจนตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ช่างเป็นปฏิกิริยาที่เหนือความคาดหมาย

“ตกลง” เขาตอบรับสั้นๆ

แก้วกรุณาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อของตัวเองลงในช่องว่างด้วยมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น การตัดสินใจครั้งนี้คือการกระโดดลงเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น แต่ในวินาทีที่หลังชนฝา เธอพร้อมจะเสี่ยง

เมื่อลายเซ็นตวัดเสร็จสิ้น อาทิตย์ตะวันหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจสอบความเรียบร้อย เขาดึงเช็คสิบล้านยื่นให้เธอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงพันธะที่รัดรึงขึ้นมาทันที

“เก็บข้าวของที่จำเป็นซะ ภรรยาของฉันไม่สมควรซุกหัวนอนในที่แบบนี้”

..............

ตอนที่ 2 กฎของการเป็นภรรยา

เสียงประตูรถยนต์ยุโรปคันหรูถูกปิดลงด้วยฝีมือของชายชุดดำร่างยักษ์ ตัดขาดเสียงจอแจและกลิ่นอับชื้นของซอยสลัมคับแคบออกไปอย่างสิ้นเชิง แก้วกรุณานั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังแท้สีครีมที่นุ่มสบายจนแทบจะกลืนกินร่างบางของเธอ สองมือเรียวสั่นน้อยๆ ขณะกอดตระกองกระเป๋าผ้าใบเก่าซีดที่บรรจุสมบัติเพียงไม่กี่ชิ้นในชีวิตเอาไว้แนบอก ราวกับมันเป็นเกราะกำบังเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอในเวลานี้

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ปรายตามองผู้ชายร่างสูงโปร่งที่นั่งเว้นระยะห่างอยู่บนเบาะข้างกัน อาทิตย์ตะวันยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชาราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เขาทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถที่ติดฟิล์มดำสนิท ไม่ได้ให้ความสนใจผู้หญิงซอมซ่อที่เพิ่งถูกต้อนขึ้นรถมาในฐานะภรรยาตามกฎหมายเลยแม้แต่น้อย

ภายในห้องโดยสารกว้างขวางเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นจัดออกมากระทบผิวเนื้อเนียน แก้วกรุณาก้มลงมองมือซ้ายของตัวเอง โลหะสีเงินเกลี้ยงเกลาที่สวมอยู่บนนิ้วนางยังคงทิ้งสัมผัสเย็นเยียบ มันไม่ใช่แหวนเพชรเม็ดงามที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งพันธนาการที่เขาสั่งให้ลูกน้องไปจัดการหาซื้อมาอย่างลวกๆ ก่อนจะลากเธอไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

รถยนต์คันโตเคลื่อนตัวออกจากมุมมืดของเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ใจกลางย่านธุรกิจที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากตึกระฟ้า ความแตกต่างระหว่างโลกสองใบชัดเจนจนแก้วกรุณารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

“เพนต์เฮาส์ของฉันมีระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด”

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังทำลายความเงียบขึ้นมา แก้วกรุณาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหันไปมองเสี้ยวหน้าคมคายของชายหนุ่ม อาทิตย์ตะวันไม่ได้หันกลับมามองเธอ เขายังคงมองตรงไปข้างหน้าขณะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พวกสวะทวงหนี้นั่นจะไม่มีวันตามไปรังควานหรือแตะต้องตัวเธอได้อีก ชีวิตเส็งเคร็งของเธอถูกทิ้งไว้ข้างหลังตั้งแต่วินาทีที่เธอจรดปากกาเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นนั้นแล้ว”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความเห็นใจแทงทะลุความรู้สึกของคนฟัง แต่แก้วกรุณาเลือกที่จะเม้มริมฝีปากแน่นและเก็บซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ลึกสุดหัวใจ เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องความอ่อนโยนจากเจ้าหนี้รายใหม่ที่เพิ่งจ่ายเงินสิบล้านเพื่อซื้ออิสรภาพของเธอ

ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนใบหน้ากลับมาประสานสายตากับดวงตากลมโตที่สั่นระริก นัยน์ตาสีเข้มจัดของเขาดุดันและแผ่รังสีคุกคามจนคนมองต้องเผลอถอยร่นแผ่นหลังไปชิดประตูรถ

“แต่การเข้ามาอยู่ในอาณาเขตของฉัน เธอต้องรักษากฎอย่างเคร่งครัด” เขาสร้างความกดดันด้วยการขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานระหว่างความสปอร์ตและความลึกลับของไม้หอมลอยมากระทบจมูก “ข้อแรก ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวหรือย่างกรายเข้าไปในพื้นที่ของฉันหากไม่ได้รับอนุญาต ข้อสอง ห้ามสร้างความวุ่นวายหรือนำเรื่องปวดหัวเข้ามาในบ้านเด็ดขาด”

เขาเว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด